Hufter Historie

Hoe het begon…

Dit is een 'Zware Hufter'Het is een winteravond in januari 2011. Sven en Theo zitten lekker aan een Zware Hufter na te denken over ‘iets leuks doen’ met auto’s. Sven kent de Carbagerun, maar dat is in de zomer en dus niet zo handig als je ook nog op vakantie wilt. Toch even kijken naar het concept leert dat het gaat om lol, 5 dagen op pad met een team in een maffe auto. En vanaf 2012 ook een Wintereditie! Minder kilometers, maar uitdagende routes door besneeuwde bergpassen, slingerwegen en hoogvlakten in Zwitserland en Oostenrijk. Dat klinkt gaaf!

En nu het team, twee zijn er al, maar met z’n vieren is gezelliger! Peter en René werden benadert en waren snel enthousiast. En een team naam? Nou, het bier was inspirerend blijkbaar en zeer smakelijk. Daarnaast betekend een Zware Hufter in het West-Fries dat je het hebt over een zwaar, lomp ding en dat past wel bij ons en de Winter editie van de Carbagerun. We bedachten ook meteen dat je met zoiets ook geld kunt inzamelen voor een goed doel. Er is media aandacht en als we een lokaal goed doel zoeken kan het met sponsoring ook wel werken. Het doel was snel gevonden: Stichting Dolfinn doet erg goede dingen voor kinderen met een beperking en daar doen wij graag wat voor. De puzzelstukjes hadden al snel een puzzel gemaakt en nu rap inschrijven voor de 1e wintereditie! Team nummer 0611 deed mee!

Oh ja, een auto…. Die mag niet meer waard zijn dan 500 euro. We vonden een vermoeide Renault Espace 2.2 uit 1992 en die kostte ons 100 euro! Moest wel wat aan gebeuren, maar binnen het team zit een monteur met liefde voor Renault. Dus er was al redelijk snel weer een APK en waren de gebreken weggewerkt. Dan de verbouwing. Andere kleur er op, de achterstoelen er uit en voorstoelen van een andere auto achterin. Verder naar achteren zodat we achterin ook de benen goed kwijt konden. Handig meubeltje er in en een enorme fles Zware Hufter op het dak. Toeters, bellen en lampen er op en klaar.

Het eerste jaar (februari 2012) beleef je alles voor het eerst en genoten we van de sfeer onderling, de gekke opdrachten en de landschappen. We troffen het, want er lag sneeuw genoeg! En de Renault deed het goed. Af en toe lieten de ruitenwissers los en bleven dan in elkaar gehaakt op het voorraam staan. Maar dat was het wel. Geen punt! Via sponsoring was het gelukt om 1000 euro bij elkaar te halen voor Stichting Dolfinn, niet verkeerd!

2013

Dit avontuur smaakte naar meer, wat was dit leuk! Maar we doen niets 2x hetzelfde, dus wat nu? Theo houdt van Daf en had er 1 in onderdelen gekocht. En Sven had er ook 1 die bij Theo over was. Met 2 Daffen op pad, is dat wat? René en Peter vonden het een leuk idee en voor de uitwisselbaarheid van chauffeurs werd er een 5e teamlid bij gezocht en dat werd Andre, hij ging samen met Sven als Team 66 in de Daf 66 en Peter, René en Theo deden mee als team 55 in de Daf 55 combi. Een jaar klussen om de 55 die begon als Volvo 66 zover te krijgen dat hij kon rijden was best een klus. Nu bleek de Daf van Sven toch wel erg rot. Dus werd er een andere lege carrosserie gekocht en in rap tempo werd alle techniek overgezet. De eerste echte test kilometers waren naar Drenthe, naar Andre. De 55 bleek niet bij te laden en dus hadden we steeds minder licht en vielen stil bij Andre om de hoek. De 66 sleepte ons het laatste stukje. Op de terugreis begon de 66 te koken en had behoorlijk trek in koelvloeistof. Het lek was snel gevonden en de 55 sleepte de 66 naar een benzine station voor verse koelvloeistof te halen. Verder weer fijn naar huis.

Nu was het al bijna tijd om aan de Run te starten! Dus snel de laatste technische zaken checken en maar hopen dat dit goed gaat! Voor de sponsoring hadden we dit jaar een nieuwtje. De actie ‘Een Vriendje voor 1 Tientje’. Iedereen die er maar zin in had mocht in een delftsblauw tegeltje op de 55 zijn/haar naam schrijven voor 10 euro en om met ons meerijden op de Run. En je steunt daarmee Stichting Dolfinn.

Omdat de auto’s nog maar net in elkaar zaten hadden we onderweg regelmatig panne. Het begon al bij de start. Team 55 werd de start over geduwd omdat hij niet wilde starten. Dit bleef tot dag 4 een probleem… Toen vonden we de (simpele) oorzaak en werd het een stuk leuker! Maar al eerder zagen wij dat door het gewicht van 3 man, een ski bak en volle kofferbak in combinatie met wat vermoeide bladveren ervoor zorgde dat de auto zo achterover hing dat de banden aanliepen in de wielkasten. Oplossing werd iets ander beladen en met een slijptol wat meer ruimte in de wielkasten creëren. Nu maar hopen dat we geen sneeuwkettingen nodig hebben… En dat lukte, er lag niet zoveel sneeuw. Met Team 66 ging het beter, op wat herrie van een aanlopende uitlaat en voorvering die wel erg verlaagd was na ging het prima.Het verste punt was Ljubljana in Slovenië. Zo stoer om daar met 2 Daffen te staan!

Nu rap terug naar Oostenrijk en dan naar de finish. Maar dat werd iets spannender… De 66 had al een paar dagen een voorwiellager dat aangaf dat hij met pensioen wilde. Maar dat was wat slecht verkrijgbaar in die streken. In de Karawankentunnel ging het mis. Het lager werd zo heet dat de opnemer van de snelheidsmeter wegsmolt en het stonk verschrikkelijk. Dus met een sukkeldrafje de tunnel uit en de eerste de beste afslag af. Op jacht naar een werkplaats. Bij een bedrijf dat trekkers, auto’s en nog meer repareerde zijn we binnengegaan. Na uitleg waren ze best bereid tot hulp. Na creatief zoeken op het wereld wijde web vonden we het juiste lager. Hoort in een Audi en was 11 km verder op voorraad! In de 55 dus snel gehaald, 66 gerepareerd en ondertussen vloog het dashboard van de 55 in de brand! Iets met creatief aangesloten richtingaanwijzer indicatoren… Niet erg, draadje los en wennen aan een nieuwe interieurgeur.

Ondertussen liep de tijd aardig door en we moesten om 19:00 uur in Kirchberg zijn om op tijd te finishen en de opdrachten in te leveren! Na betrekkelijk weinig sneeuw kreeg moeder natuur er nu zin in en strooide gretig met witte vlokken. Het verkeer vertraagde en wij dus ook. We belden de organisatie dat we wellicht iets verlaat kwamen, maar die gaven aan niet veel rek te hebben en wenste ons zoals dat gebruikelijk is in de Run, wel veel succes. Net voor zevenen reden we de stoep op van de finish locatie en konden de spullen inleveren. Na het inchecken in een geweldig hotel (van een Australiër) was het tijd voor feest.

Bij de prijsuitreiking bleken we 2e geworden te zijn! Ondanks alle pech toch van de bijna 200 deelnemers 2e! Dit door het goed uitvoeren van de 5 opdrachten die je per dag krijgt. We hadden het gehaald en waren 2e geworden, zeer goede bodem voor een zeer geslaagd feest! En de dag er op weer naar huis. Helaas hield de 66 steeds meer in tot hij er halverwege Duitsland echt mee ophield. Geen andere keuze, Daf 55 gaat door en Theo en Sven beleven achter, afsleep en vervangende auto regelen. Dat werd zondag in de vorm van een splinternieuwe BMW X1. Dat vloog lekker rap naar huis! In Limmen werden we opgehaald door Peter en René in de Daf 55, zodat Sven en Theo ook in een Daf Heiloo weer binnen konden rijden. Tof team, of niet?

2014

In 2014 deden we uiteraard weer alles anders! We wilden met z’n allen in 1 auto, gezellig en het is ook handig als je er in kunt slapen, dat scheelt hotel kosten, toch? Dus op jacht naar een grote lompe bus met achterwiel aandrijving en voldoende power voor een klein budget. Deze vonden we in Brummen. Een grote Renault Messenger. Met een dubbele cabine en dus ruimte voor 5 personen. De laadbak was ook nog dik 3 meter lang en dus ruim genoeg voor 2 stapelbedden, een keukentje en een ruime kast. Nu is zo’n oude diesel nier erg stil, dus hebben we hem volgeplakt met vloerbedekking en andere geluiddempende maatregels. De 5e deelnemer sliep op de achterbank en dat was ook ruim genoeg. Voor het gemak maar even om gekeurd naar camper kenteken, dat scheelt nogal in de wegenbelasting!

We hadden bedacht dat die bus wel wat op een trein leek en hebben hem geel/blauw geschilderd. Raampjes er op en uitsluitend eerste klas! Voor een tientje kon je een treinkaartje kopen en dus weer meereizen. De Run zelf was prachtig en liep door Oostenrijk en een stukje Italië. De bus bleek betrouwbaar en ook traag en gaf toch wel heel veel herrie. In Italië was het ’s nachts zo koud dat we met het ijs aan het plafond wakker werden. Maar de bus vertoonde geen storingen en dat was wel heel prettig! Op de terugweg even Andre thuis brengen en dan naar huis, lekker onder de wol! Maar bij de beruchte ‘om de hoek situatie’ bij Andre brak nu de koppelingskabel. Dat is lastig, midden in de nacht en ook niet creatief te repareren. Dan maar starten in zijn 1 en dubbel klutsend naar huis. Gelukkig hoef je tussen Drenthe en Heiloo nergens te stoppen ’s nachts en ging dit ook goed. Eind goed, al goed!

2015

Voor 2015 veranderde er wel het een en ander. René gaf aan dat hij stopte en Andre had het idee dat hij wellicht met een lokaal team mee wilde doen. We waren met z’n drieën en vroegen Marco mee te doen. Dat leek hem leuk en we waren weer compleet! De auto? Weer wat anders natuurlijk. Meer power! En de reis ging naar Scandinavië, dus zeker sneeuw en gladdigheid. Meer power, maar toch ruim, wat wordt dat? Een Cadillac! Hufteren in stijl! Prachtig, met 8 cilinder. Er zat gas in, maar dat leek ons niet zo praktisch, dus wilden we hem op benzine proberen. Bij het tanken bleek alleen dat de benzinetank schitterde door afwezigheid. Daarnaast zat hij vol met technische storingen hij was ook al zo goedkoop… En Sven vond een Audi V8 Quattro voor weinig! Vierwiel aangedreven met veel power, klinkt als een goede keuze! Snel de Caddy verkocht en de Audi gehaald. Deze hebben we omgedoopt tot gemeentewagentje in groene kleur met witte deur. Grote top-box en led lampjes er op en fantastische vrachtwagen luchthoorns, daar toeter je mensen mee binnenstebuiten. Hij was stil, snel en power genoeg! Toppertje dus! Maar de achter veren waren daar niet op bedacht. Door de complexe constructie was dat ook niet zomaar opgelost. Dan maar niet en dus met de achterwielen diep in de kasten op naar de Nordic. Oom agent in Duitsland hield ons aan omdat hij het wel erg laag vond. Maar de banden liepen niet aan en we deden het tactisch verplaatsen van spullen trucje voor ze en mochten door. Pfoei! Onze beperkte bodemvrijheid zorgde er wel voor dat we niet alle wegen die de route aangaf konden rijden en ons toch wat meer aan de grote wegen moesten houden. Jammer, want dan mis je toch wel wat fun! Van andere teams begrepen we dat we ’s avonds prachtige groene vonken onder de auto vandaan lieten komen. Later bleek dit van een beugeltje van de uitlaat af te komen, het laagste punt. (nu wel erg vlak!). Maar zo’n Audi Quattro is saai. Zo goed en zo makkelijk te rijden op zelfs wegen zo glad als een glijbaan. De sneeuwkettingen bleven in de doos. De route was geweldig, vooral Noorwegen was echt fantastisch, je komt nog eens ergens!

2016

En we doen het… dit jaar …weer eens anders! Marco vond het leuk voor een keer, maar gaat nu weer lekker wat anders doen. Ondertussen had René alweer behoorlijk spijt van het stoppen en wilde weer heel graag mee. Dus we zijn dit jaar weer in de originele bezetting! En gaan voor de vijfde keer mee, een houten jubileum! Inschrijven gaat dit jaar anders, met een loting. En we zaten er niet bij! We staan op de reservelijst op plek 89… Dat klinkt niet hoopgevend, maar de organisatie gaf aan dat zij verwachten dat je weliswaar laat nieuws zult krijgen, maar je er eigenlijk wel vanuit kan gaan dat je toch meegaat. Nu zijn wij een optimistisch stel Hufters, dus we kopen gewoon een auto en beginnen! Maar wat dan? Dat met die Daffen was leuk, maar die Amerikaan heeft geen kans gekregen… We vonden op Marktplaats een Amerikaanse gele taxi. Afspraak gemaakt en ter plaatse geen auto, bleek op dat moment verkocht te zijn aan een ander… Fijn, wat nu? Dan toch iets leuk ouds? Waar je met 4 man in past? We vonden een Renault 4F6, voor weinig met veel roest in Groningen. Dat leek wel een gaaf plan. Groter motortje er in en interieur aanpassen en klaar. Maar deze R4 bleek toch wat rotter dan gehoopt en is gesloopt.. RIP. Ondertussen hadden we een andere gevonden die er een stuk beter uitzag. Aan de tweede R4 ontbraken vrij veel onderdelen, vandaar ook de lage prijs. Maar die hadden we nog over van nummer 1, geen probleem! Dus lekker opknappen en plannen maken. Tot iemand vroeg wat zo’n wagentje mag meenemen, we hebben wel wat gewicht te verplaatsen. Even de kenteken check, en… 345 kilo. Dat wegen wij zo’n beetje met 4 personen en dan kan er dus niets mee! We willen het wel veilig doen en verwachten dit jaar toch wel serieuze sneeuw en zo. Ondertussen kregen we voor een habbekrats nog zo’n Renault aangeboden, dus we hadden er weer 2. Waarvan nr 2 zeer rot is, maar weer leuke onderdelen had. Ach, hobby hé!

Ondertussen hadden we contact met de organisatie. Zij willen een boek uitbrengen en hebben over de eerste winter edities bijna geen kwalitatief goede foto’s. En wij wel, want wij hebben Peter! Dus wij gaan mee en zij krijgen de foto’s. Goede deal en we zijn er weer bij!!! Maar wat voor auto wordt het nou?! Ok, resumé: ruim, power en geen voorwiel aandrijving. Wel bodem vrijheid en een flinke kofferbak. We stuitten op een Opel Omega 3.0 V6 station. Fijne bak voor een mooie prijs. De leverancier wilde ons ook sponsoren en spoot een aantal stukken mat oranje, gaaf kleurtje! (nogmaals dank!) en omdat het ons houten jubileum is maken we er ook een strook houtstructuur op. Daarna weer Top-Box, toeters, bellen en lampen er op. De Opel heeft hulpveren en zakt niet zomaar door. Thema voor dit jaar is dus ‘Lumberjack’.

Actie 'Vriendje Voor 1 Tientje' in winkelcentrum 't Loo in Heiloo - December 2015